سالیان سال در جستجوی تو بودم

سالیان سال تو ان نیمه ی گمشده ی همیشگی ام بودی

سالیان سال ما از هم دور بودیم همچون ماه و زمین

سالها و سالها من دور زمین میگشتم و تو دور ماه

تا که کسوف شد و سایه ماه روی زمین افتاد

و تو از ماه به زمین امدی و شدی آن نیمه ی گمشده ی من

دلت که میگیره یه هدفون میذاری توی گوش ات یه اهنگ ملایم از میون هزاران اهنگ انتخاب میکنی و دکمه ی پلی رو میزنی اهنگ شروع میشه تو با ریتم اهنگ بغض میکنی بیشتر و بیشتر هنوز کمتر از نصف اهنگ خونده شده که بغضت میترکه و اشکات سرریز میشه کم کم اشکات به هق هق تبدیل میشن و اهنگ تموم میشه اهنگ تموم میشه اما دل تو اروم نمیشه هجوم خاطرات و دلتنگی تو رو میبره به جایی نامعلوم باز اهنگ دوباره پلی میکنی شاید دوبار شاید سه بار و شاید... انقدر به اهنگ و کلمات و صدای خواننده پناه میبری تا شاید دلت اروم بشه اما امان از دل تنگ این است حال روزهای دلتنگی

دلتنگ و خسته

کنج اتاق تنهایی

به انتظارم تا که بیایی

ارام و خموشکنار غنچه ی یاس نشکفته

بدین امیدم تا که بیایی

تنها و بی کس

اسیر این زندان تن

چشم به راهم تا که بیایی

با چشمانی بی تاب

صبح دم و شبا هنگام

به انتظارم تا که بیایی

پ ن: این شعر را ده سال پیش نوشتم . زمانی زیادی گذشته اما هنوز این شعرم دوست دارم

در اغوشت كه ميگيرم دلم ميلرزد دلم ميگيرد كه هر سال تكيده تر ميشوى باور پير شدن تو مهربانم، قلبم را به درد مى اورد باور چين و چروكهاي صورتت ،خميدگي زانوهايت ، سفيدى موهايت برايم سخت است ميخواهم بوسه بزنم بر چين و چروكهايي كه نماد فداكاري و از خود گذشتگي است نماد تمام شبهايي كه من تب ميكردم و تو بر بالينم بي تاب ميشدى تمام روزهاى جوانى ات كه به پاى من ريختى تا من جوانه بزنم و رشد كنم ميخواهم موهاى سپيدت را دانه دانه نوازش كنم سپيدى موهايت داستان تمام دلهره هايى است كه براى من داشتى و بگذار در مقابل زانوان پردردت سر تعظيم فرود بياورم كه اگر قدمهاى استوار

و هرکسی همزادی دارد

اما خداوند همزاد تو را نیآفرید

و خداوند تو را فقط و فقط

خاص و یکتا برای من افرید

چنان غبار غمی بر قلبم نشسته که

هیچ بارانی توان شستنش را ندارد ...

پ ن : گاهی وقتها سایه سنگین بعضی چیزها همیشه توی زندگی و همراهته . هر چی دست و پا میزنی و تلاش میکنی که از زیر بار این سایه بیایی بیرون نمیشه مثل پروانه ای که توی پیله گیر کرده و نمیتونه از پیله بیاد بیرون و رها بشه. اره گاهی میشیم مثل این پروانه که گیر کردیم اما دوست داریم رها بشیم . دوست داریم از زیر بار سایه سنگین بعضی چیزها و ادم ها بیایم بیرون اما نمیتونیم!

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

هوای گریه با من

دل که میگیرد

با هیچ کلکی نمیتوانی گره های کور ریسمان اش را باز کنی

زمستان که رفت

با هیچ دعایی نمیتوانی ابرها را به بارش برف مجبور کنی

کاش این روزها زودتر تمام شود

تو را به مهربان خدایم میسپارم مسافرم

هر بار که چمدانتت را میبندی من اشک میریزم

هر بار که به تاریخ بلیط برگشتت نزدیک میشوی روزهایم جهنمی میشود

هر بار که مسیر فرودگاه را طی میکنی قلبم تیر میکشد

هر بار که گونه ام را میبوسی و خداحافظی میکنی بغضم را قورت میدهم اما در دلم زار میزنم

لعنت به همه ی سفرهایی که تو را از من دور میکنن

لعنت به این مسافتها به این دلتنگی ها و غربت

تو را به مهربان خدایم میسپارم

تقدیم به همه ی غربت نشین ها